Mount Kenya to wygasły stratowulkan, który kiedyś sięgał być może 7000 m, a dziś zerodował do zestawu poszarpanych skalnych iglic. Leży niemal dokładnie na równiku i wciąż niesie małe lodowce, choć straciły one ponad 90 procent powierzchni od 1900 roku i według prognoz znikną w ciągu kilkunastu do dwudziestu kilku lat.
Trzy szczyty
Batian, 5199 m, i Nelion, 5188 m, to wspinaczka skalna wymagająca techniki i sprzętu; standardowa droga na Nelion to długi dzień wspinania. Point Lenana, 4985 m, jest marszem i to on kryje się za słowami, że ktoś wszedł na Mount Kenya. Dojście tam wciąż stawia człowieka wyżej niż niemal wszystko w Afryce.
Trasy
Sirimon podchodzi od północnego zachodu, jest najbardziej sucha i ma najlepszy profil aklimatyzacyjny, zwykle cztery lub pięć dni. Chogoria od wschodu uchodzi za najpiękniejszą, prowadzi obok jeziora Michaelson i doliny Gorges i często łączy się ją z Sirimonem w przejście na przełaj. Naro Moru od zachodu jest najszybsza i obejmuje niesławne pionowe bagno; ma najwyższy odsetek niepowodzeń, bo ludzie podchodzą zbyt szybko.
Wysokość
Point Lenana jest tylko 900 m niżej niż szczyt Kilimandżaro i obowiązują te same zasady. Trzy dni to dla większości za szybko, cztery albo pięć jest rozsądne. Przewagą nad Kilimandżaro jest lepszy teren aklimatyzacyjny, z możliwością spania w obozach pośrednich i wychodzenia wyżej na dzień.
Roślinność
Wejście prowadzi przez las deszczowy, bambus, a potem przez niezwykłą strefę afroalpejską olbrzymich lobelii i starców, które rosną na kilka metrów i występują wyłącznie na górach Afryki Wschodniej. Góralki skalne siedzą przy każdym schronisku i przetrząsają zostawione plecaki.
Praktyka
Opłaty parkowe to około 60 dolarów od osoby dziennie plus koszt przewodnika i tragarzy. Przewodnik jest obowiązkowy. Całkowity koszt czterodniowego trekkingu to zwykle 500 do 900 dolarów, znacznie mniej niż Kilimandżaro. Najlepsze miesiące to styczeń i luty oraz sierpień i wrzesień; długie deszcze od marca do maja czynią trasy uciążliwymi.
Pod górą
Region Mount Kenya ma świetne lodże na zalesionych niższych stokach, a na równinach na północ leżą konserwansje Ol Pejeta i Lewa, więc połączenie góry z safari jest proste.
Nazwa
Kikuju nazywali górę Kirinyaga, czyli miejsce jasności, i uważali ją za siedzibę Ngai. Od tej nazwy, zniekształconej przez europejskich podróżników, wzięło się określenie całego kraju — Kenia jest jednym z niewielu państw nazwanych od góry.